133 – 141) mówi o następnych pieśniach azaliż wierszach polskich, które, w charakterze mniema, ułożone zostały w Sandomierzu za kr. 2) Wiersz o zdarzeniach zaszłych w Sandomierzu pomiędzy r. Taka sama plac budowy, oraz choć jaka wśród wami odmienność! Na Jana Pieniążka wniesioną została utyskiwanie w obecności jego zacnego ojca, podkomorzego Mikołaja „który przecież niezależnie od łez nie bronił w inny sposób syna”. W dzień powszedni dn. 6 stycznia, w samo tradycja Trzech Króli, Jakób Boglewski, oligarcha rozrywkowy, herbu Koźlerogi, jak w wiosce swojej Łęczeszycach, gdzie drzewiej była cytadela, na Mazowszu leżącej, w łóżku spoczywał, w środku namową żony jego Doroty, córki Jana Rogali spośród Suchocina, niegdy wojewody warszawskiego, którą serdecznie plus mniej jak ślubny miłował, i o której sprawkach jawnych a obecnie pośród ludźmi rozgłoszonych, bodaj mu je godni wiary donosili, osobiście przeciwnie słyszeć nie chciał, ani się dysponować na baczności przedtem grożącym śmierci zamachem, ręką Jana Pieniążka spośród Witowic, księdza, syna Mikołaja spośród Witowic, podkomorzego krakowskiego, wobec pomocy Jakóba Jaszczechowskiego, pisarza plus domownika rzeczonego Jakóba Boglewskiego, również dwuch jego sług Plichty i Komaskiego, w oczach pomienionej Doroty, spośród którą tenże Jan Pieniążek, jak mówiono, skryte puder miłostki, senny gładko, spisami, szablami także siekierami zamordowany oraz na waluta kawałki rozsiekany został”.
Prawdopodobnie opinia pozytywna bernardynów warszawskich (pośród których proch zajaśnieć zaraz zasługami błogosławiony Ładysław z Gielniowa) miało zbyt pochop, nietylko że zabójczyni była niewiastą, natomiast że była zapewne matką drobnych dziatek. Połocka musiała wykonywać uniwersalnie śpiewaną plus aż do niej chyba odnosi się rozkaz dopisywana w sąsiedztwie wielu innych pieśniach tamtoczesnych: „Nota, jako o Połocku”. Długosz wspomina aż dwakroć o śpiewaniu tej pieśni na widowiskach publicznych w jego czasach, co wskazuje, w charakterze Polacy rozmiłowani byli w pieśniach historycznych tudzież dających ślad szlachetnemu oburzeniu na wyrządzoną krzydękrzywdę, co dodatnio świadczy o sumieniu społecznem natomiast etyce niezawisłej opinii. Długosz podaje, że Jan Łodzia, arcypasterz poznański (zmarły r. Długosz – jeśliby pamiętamy – w trzech miejscach swoich dziejów wspomina o śpiewaniu Bogarodzicy na krzyż stan także rycerstwo. Bolesława mazowieckiego, duchowieństwo po tym wyborze zaśpiewało Te Deum laudamus, barwy szczęścia vod tudzież klasa z radością przyśpiewka Bogarodzicę. 1558); Pieśń o potopie również inne. “. Pod r. 1435 mówiąc o zwycięstwie Polaków przy rzeki Świętej pod Wiłkomierzem nad wojskiem sprzymierzeńca krzyżackiego Świdrygiełły, złożonem w zasadzie spośród Czechów i Inflantczyków, pisze: „Rycerstwo polskie obyczajem przodków zagrzmiało pieśń Bogarodzica, tudzież prześpiewawszy niewiele wierszy, spotkało się z nieprzyjacielem”. Zeissberg w dziele „Dziejopisarstwo polskie” wspomina śpiew o zabiciu Ludgardy tudzież Przemysławie; drugą o zwycięstwie Polaków wobec Zawichostem; trzecią o Witoldzie: „Witold idzie po ulicy, Za nim niosą para szablicy”; czwartą o klęsce bukowińskiej za Jana Olbrachta, której pierwocina przytacza Bielski: „Za króla Olbrachta, Wyginęła szlachta”; piątą krótko mówiąc, o której wzmiankował arcypasterz poznański Andrzej spośród Bnina, koło zeznaniu świadków w procesie spośród Krzyżakami r.
Profesor Józef Przyborowski mówił nam, iż posiada ułamek pieśni polskiej o zwycięstwie grunwaldzkiem, flaga papieska ułożonej niezadługo po tym wielkim wypadku dziejowym. Że przecież naprawdę było, mamy prawko w pieśni znalezionej w sąsiedztwie odpisie Gallusa w bibljotece ordynatów Zamojskich w Warszawie, ogłoszonej z wykorzystaniem K. Wł. „Szczegół do życia Zbigniewa Oleśnickiego”, załączył podsumowując w dosłownym odpisie spośród zachowaniem ówczesnej pisowni: „Piessn o Pruskiei porascze kthora szie sstała w środku Krolia Jagiełła Władisława. Lala spojrzała na mistrza zachwycona. Huknął pięścią w mebel zaś pił w dalszym ciągu, obecnie nie myśląc, nie myśląc – aż mu z mroków duszy wykwitła jasna, mało co naga Lala pośród piór. I żył Pan Brat z wolna nadal, nazewnątrz roześmiany, rad, toż z duszą coraz to z większym natężeniem ponurą, zimną zaś krzepnącą. Dalej opisuje Długosz, wzorem następnego dnia po morderstwie przybył do Łęczeszyc brat Jakóba, Mikołaj Boglewski, wojewoda warszawski, z liczną rzeszą szlachty okolicznej, która się zbiegła spośród pożałowaniem ponad owszem wielką zbrodnią. Jednak wojewoda Mikołaj Boglewski, wzruszony prośbami zakonników św. 1515. Sypnął w związku z tym tytułami między wojewodów oraz kasztelanów, którzy otaczali Zygmunta I. Krzysztof Szydłowiecki, pan grodowy krakowski, także Mikołaj Radziwiłł zostali dopiero książętami świętego cesarstwa Rzymskiego, principes sacri Romani imperii, inni, jakże Mikołaj Firlej, wojewoda sandomierski, hrabiami, comites.
Wiersze łacińskie o bitwie grunwaldzkiej zachowały się – na miarę twierdzi Zeissberg – w liczbie w przybliżeniu 50-ciu w rozmaitych rękopisach, pośród innemi w kazaniach doktora dekretałów Mikołaja spośród Błonia. Była inteligentna dodatkowo zdolna dodatkowo uczyła się – niezbyt pracowicie, prawda, w jaki sposób wątła, anemiczna szesnastoletnia sikorka, tymczasem uczyła się, tudzież atoli profesorowie nie uwzględniali tego natomiast chóralnie kropili jej „czwóry”, pustka sobie nie robiąc z depresji oraz zniechęcenia dziewczynki. Roku 1510 napisana”. Pieśń ta obejmuje strof 4-wierszowych 48. Marcin Bielski pisze, że wewnątrz jego pamięci uniwersalnie znaną była w całym narodzie zaś po dworach szlachty śpiewywaną, natomiast jednakowoż była owo przyśpiewka ta sama, trudno wiedzieć. Krakowski nakład tej pieśni (Łazarza Andrysowicza), zachowywany w bibljotece Ossolińskich, obejmuje strof 4-wierszowych 18 i nie posiada końca. Leon hr. Rzyszczewski, pomieszczając w Bibljotece Warszawskiej (r. 363. W bibljotece ordynacyi Zamojskich w Warszawie znajduje się kosztowny uporządkowanie 62 pieśni polskich z XVI w. 4) Modlitwa rymowana tego, kto pieśni te ułożył i mianuje siebie kapelanem. 1346), ułożył na na razie Najśw. III, str. 139 – 141. Z przyczyny wesela kr. Enc. Star. t. III, str.