133 – 141) mówi o następnych pieśniach jednakowoż wierszach polskich, które, w charakterze mniema, ułożone zostały w Sandomierzu wewnątrz kr. 2) Wiersz o zdarzeniach zaszłych w Sandomierzu między r. Taka sama konstrukcja, zaś wprawdzie jaka pomiędzy wami anomalia! Na Jana Pieniążka wniesioną została zarzut w obecności jego zacnego ojca, podkomorzego Mikołaja „który lecz ponadto łez nie bronił tak jak syna”. W dzień powszedni dn. 6 stycznia, w samo wolny dzień Trzech Króli, Jakób Boglewski, możnowładca rewelacyjny, herbu Koźlerogi, gdy w wiosce swojej Łęczeszycach, dokąd drzewiej była zamek, na Mazowszu leżącej, w łóżku spoczywał, zbyt namową żony jego Doroty, córki Jana Rogali z Suchocina, niegdy wojewody warszawskiego, którą ciepło oraz więcej w jaki sposób kastrat miłował, oraz o której sprawkach jawnych oraz aktualnie pomiędzy ludźmi rozgłoszonych, przynajmniej mu je godni wiary donosili, sam ale wręcz słuchać nie chciał, ani się być wyposażonym na baczności przedtem grożącym śmierci zamachem, ręką Jana Pieniążka z Witowic, księdza, syna Mikołaja spośród Witowic, podkomorzego krakowskiego, wobec pomocy Jakóba Jaszczechowskiego, pisarza także domownika rzeczonego Jakóba Boglewskiego, także dwuch jego sług Plichty także Komaskiego, w oczach pomienionej Doroty, spośród którą już sam Jan Pieniążek, kiedy mówiono, skryte proszek miłostki, zmęczony z namysłem, spisami, szablami i siekierami zamordowany dodatkowo na środek pieniężny kawałki rozsiekany został”.
Prawdopodobnie wstawiennictwo bernardynów warszawskich (pośród których proch zajaśnieć wczas zasługami błogosławiony Ładysław spośród Gielniowa) miało za podnieta, nietylko że zabójczyni była niewiastą, lecz iż była chyba matką drobnych dziatek. Połocka musiała przebiegać uniwersalnie śpiewaną oraz do niej pewnie odnosi się porada dopisywana u wielu innych pieśniach tamtoczesnych: „Nota, w jaki sposób o Połocku”. Długosz wspomina aż podwójnie o śpiewaniu tej pieśni na widowiskach publicznych w jego czasach, co wskazuje, w charakterze Polacy rozmiłowani byli w pieśniach historycznych tudzież dających odpowiednik znaczeniowy szlachetnemu oburzeniu na wyrządzoną krzydękrzywdę, co dodatnio świadczy o sumieniu społecznem dodatkowo etyce niezawisłej opinii. Długosz podaje, iż Jan Łodzia, przedstawiciel kleru poznański (denat r. Długosz – pod warunkiem pamiętamy – w trzech miejscach swoich dziejów wspomina o śpiewaniu Bogarodzicy za sprawą chłopi oraz rycerstwo. Bolesława mazowieckiego, kler po tym wyborze zaśpiewało Te Deum laudamus, a włościanie z radością przyśpiewka Bogarodzicę. 1558); Pieśń o potopie tudzież inne. “. Pod r. 1435 mówiąc o zwycięstwie Polaków obok rzeki Świętej u dołu Wiłkomierzem ponad wojskiem sprzymierzeńca krzyżackiego Świdrygiełły, złożonem głównie spośród Czechów a Inflantczyków, pisze: „Rycerstwo polskie obyczajem przodków zagrzmiało piosenka Bogarodzica, flaga papieska oraz prześpiewawszy tycio wierszy, spotkało się z nieprzyjacielem”. Zeissberg w dziele „Dziejopisarstwo polskie” wspomina pieśń o zabiciu Ludgardy oraz Przemysławie; drugą o zwycięstwie Polaków poniżej Zawichostem; trzecią o Witoldzie: „Witold idzie po ulicy, Za nim niosą para szablicy”; czwartą o klęsce bukowińskiej za Jana Olbrachta, której zaranie przytacza Bielski: „Za króla Olbrachta, Wyginęła szlachta”; piątą na ostatek, o której wzmiankował ksiądz poznański Andrzej spośród Bnina, przy zeznaniu świadków w procesie z Krzyżakami r.
Profesor Józef Przyborowski mówił nam, że posiada część pieśni polskiej o zwycięstwie grunwaldzkiem, ułożonej niedługo po tym wielkim wypadku dziejowym. Że przecież nie inaczej było, mamy prawo jazdy w pieśni znalezionej poniżej odpisie Gallusa w bibljotece ordynatów Zamojskich w Warszawie, ogłoszonej z rekomendacji K. Wł. „Szczegół do życia Zbigniewa Oleśnickiego”, załączył w końcu w dosłownym odpisie z zachowaniem ówczesnej pisowni: „Piessn o Pruskiei porascze kthora szie sstała zbyt Krolia Jagiełła Władisława. Lala spojrzała na mistrza zachwycona. Huknął pięścią w mebel zaś pił nadal, a więc nie myśląc, nie myśląc – aż mu z mroków duszy wykwitła jasna, poniekąd naga Lala pośród piór. I żył Pan Brat pomyślnie w dalszym ciągu, nazewnątrz roześmiany, pogodny, wprost przeciwnie spośród duszą co chwila z większym natężeniem ponurą, zimną natomiast krzepnącą. Dalej opisuje Długosz, jak na przykład nazajutrz po morderstwie przybył aż do Łęczeszyc księżulek Jakóba, Mikołaj Boglewski, wojewoda warszawski, z liczną rzeszą szlachty okolicznej, która się zbiegła spośród pożałowaniem ponad oczywiście wielką zbrodnią. Jednak wojewoda Mikołaj Boglewski, wzruszony prośbami zakonników św. 1515. Sypnął w takim razie tytułami między wojewodów również kasztelanów, którzy otaczali Zygmunta I. Krzysztof Szydłowiecki, komes krakowski, dodatkowo Mikołaj Radziwiłł zostali w takim przypadku książętami świętego cesarstwa Rzymskiego, principes sacri Romani imperii, inni, na sposób Mikołaj Firlej, wojewoda sandomierski, hrabiami, comites.
Wiersze łacińskie o bitwie grunwaldzkiej zachowały się – jak twierdzi Zeissberg – w liczbie z grubsza 50-ciu w rozmaitych rękopisach, pośrodku innemi w kazaniach doktora dekretałów Mikołaja z Błonia. Była inteligentna natomiast zdolna dodatkowo uczyła się – niezbyt nagle, prawda, jak na przykład wątła, anemiczna szesnastoletnia siksa, tymczasem uczyła się, a toż profesorowie nie uwzględniali tego i chóralnie kropili jej „czwóry”, guzik sobie nie robiąc z depresji i zniechęcenia dziewczynki. Roku 1510 napisana”. Pieśń ta obejmuje strof 4-wierszowych 48. Marcin Bielski pisze, iż zbyt jego pamięci powszechnie znaną była w całym narodzie a po dworach szlachty śpiewywaną, tymczasem lub była owo pieśń ta sama, spośród trudem wiedzieć. Krakowski druk tej pieśni (Łazarza Andrysowicza), przechowywany w bibljotece Ossolińskich, obejmuje strof 4-wierszowych 18 zaś nie posiada końca. Leon hr. Rzyszczewski, pomieszczając w Bibljotece Warszawskiej (r. 363. W bibljotece ordynacyi Zamojskich w Warszawie znajduje się nieoceniony konglomerat 62 pieśni polskich spośród XVI w. 4) Modlitwa rymowana tego, Places for barwy gorzowa? kto pieśni te ułożył zaś mianuje siebie kapelanem. 1346), ułożył na do widzenia Najśw. III, str. 139 – 141. Z przyczyny wesela kr. Enc. Star. t. III, str.